National Flag
Ethiopië anno 2001		 Democratische Bondsrepubliek Ethiopië
President: Negasso Gidada (1995)
Minister President: Meles Zenawi (1995)
Oppervlakte: 1000.000 km2
Bevolking: 61.000.000
BNP*) per inwoner: $ 575
Hoofdstad: Addis Abeba
Munteenheid: Birr
Taal: Amhaars
*) BNP: Bruto Nationaal Product


Godsdiensten: Islam 45%, Ethiopisch-Orthodox 40%
Analfabetisme: 36%
BNP: $ 35,150 mrd (Landbouw 50%, Industrie 7%, Diensten 43%)
Export: $ 0,6 mrd
Import: $ 1,6 mrd
Handelspartners: Rusland, Italië, Saudi Arabië, Duitsland, Japan
    Ethiopië en Eritrea 1875 - 2000 met medewerking van Prof. dr. J. Abbink
  1875

 Egyptische troepen bezetten Harar, waarop Egypte oude aanspraken had. Ook de kust van de Rode Zee behoorde sinds lange tijd officiëel aan Egypte. Een Egyptisch expeditieleger van 2500 man dat in Massawa was geland, werd in de slag bij Gundet door 60.000 Ethiopiërs volkomen vernietigd.

  1876 Een tweede Egyptisch expeditiekorps, nu van bijna 20.000 man, werd in de slag bij Gura verslagen door het leger van Keizer Johannes IV (1831-1889). Daarmee kwam definitief een einde aan de Egyptische expansie in Ethiopië. Net als in 1875 maakten de Ethiopiërs grote aantallen moderne wapens buit.~~~ In october arriveerde de Italiaanse expeditie van Markies Orazio Antinori (1811-1882) in Shawa.

  1877 In Eritrea werd de de eerste school voor meisjes geopend door Zweedse zendelingen.
  1878 Keizer Johannes IV beval dat alle Moslims in zijn rijk zich tot het Christendom moesten bekeren. Dit bevel had nauwelijks het gewenste resultaat en veroorzaakte eerder wrok en ongenoegen.

  1879 Een Italiaanse handelsmissie uit Milaan (de belangrijkste Italiaanse industriestad), geleid door de ontdekkingsreiziger Pellegrino Matteucci (1850-1881) bracht een bezoek aan Keizer Johannes IV.

  1880  Ras Menelik (1844-1913) van Shawa begon met een expansie naar de Arsi-regio in zuidelijk Ethiopië, om daar hulpbronnen te vinden en zijn machtspositie ten aanzien van zijn grote rivaal Johannes IV te versterken.
  1881 In de Soedan kreeg de Sjiïtische variant van de Islam veel aanhangers. Door de sterke godsdienstijver van deze lieden werd Ethiopië bedreigd. De Soedanese Sjiïeten werden ook wel Mahdisten of Derwisjen genoemd. Een Italiaanse expeditie onder leiding van Giuseppe Maria Giulietti (1847-1881) werd in Eritrea (Dankalia) uitgemoord door de plaatselijke bevolking.
  1882 Ras Menelik versloeg het leger van Gojjam in de slag bij Embabo (6 juni), en had daarmee zijn gezag op het hoogland belangrijk vergroot. De Italiaanse regering nam de rechten over in de havenstad Assab aan de Rode Zee van de Genuese rederij Rubattino. Daarmee werd de grondslag gelegd voor een Italiaanse koloniale politiek in Afrika. De Egyptische aanspraken op Ethiopië werden beëindigd toen Egypte door de Engelsen werd bezet.
  1883 De Italiaanse gezant Graaf Pietro Antonelli (1853-1901) sloot een verdrag van vrede en vriendschap met Ras Menelik.
  1884 De expeditie in Ethiopië onder leiding van de ontdekkingsreiziger Gustavo Bianchi (1845-1884) werd bij Dankali, tussen Assab en Mekele, door de plaatselijke bevolking vermoord (october). De Engelse regering beloofde Italië, dat een eventuele Italiaanse bezetting van de havenstad Massawa niet zou worden verhinderd (22 december).

  1885 Onder bevel van Kolonel Tancredi Saletta (1843-1909) werd op 17 januari het "Expeditiekorps Assab" naar Ethiopië gestuurd. Het telde 1500 man, merendeels soldaten van de elite-eenheid Bersaglieri. In februari werden nog twee keer versterkingen nagestuurd (totaal ca. 2000 man). Een week na het vertrek van de eerste expeditie verzocht de Engelse regering officieel de hulp van Italië in de strijd tegen de zogenaamde Mahdisten in de Soedan. Italië ging niet op dit verzoek in, maar deed het tegenover Keizer Johannes IV wel voorkomen of de bezetting van Assab bedoeld was als hulp aan de Engelsen. Inmiddels werd in Assab het Italiaanse gezag gevestigd. Het Italiaanse parlement keurde het plan goed om Massawa te veroveren (180 tegen 97 stemmen). Op 2 december werd de annexatie van Massawa bekendgemaakt. Als eerste gouverneur werd generaal Carlo Gené (1836-1890) benoemd.
  1886 De Italiaanse regering besloot in januari om niet langer te onderhandelen met de Keizer van Abessinië, maar met Menelik, de heerser van Shawa. De Italianen hadden in de gaten gekregen dat de Keizer niets van hen moest hebben en dat hij ze het liefste maar meteen zag vertrekken.

  1887 Stichting van een nieuwe hoofdstad in het centrale hoogland: Addis Abeba. Op 26 januari werd bij Dogali een Italiaanse kolonne van 500 man, onder leiding van Kolonel Tommaso de Cristoforis (1841-1881) overvallen en uitgemoord. De commandant van de Ethiopische soldaten was Ras Alula (1847-1897). Zodra het nieuws in Italië bekend werd, kwam de regering onder vuur van de kant van socialisten en radikalen. Het socialistische parlementslid Andrea Costa (1851-1910) was woedend en weigerde in te stemmen met verdere troepenzendingen naar Afrika. "Geen Man en Geen Cent", was zijn leuze. Toch besloot het parlement de nationale eer te redden en 5 miljoen lire extra ter beschikking te stellen voor de opbouw van een Afrikaans koloniaal rijk.

  1888 Keizer Johannes IV van Abessinië protesteerde bij de Italiaanse generaal Alessandro Asinari di San Marzano (1830-1906) tegen de bezetting van Dogali, Saati en andere plaatsen in het tegenwoordige Eritrea. De Italianen trokken zich daar niets van aan en drongen door tot de grenzen van de Ethiopische hoogvlakte. Generaal Antonio Baldissera (1838-1917) organiseerde de eerste bataljons van 'askari's', inheemse soldaten onder Italiaanse officieren. Hij had inmiddels het kustgebied grotendeels bezet en onder nominaal Italiaans bestuur gebracht. Een runderpest-epidemie (veroorzaakt door de Italianen via uit India ingevoerd besmet vee) leidde tot de dood van het overgrote deel van de veestapel (tot 1892). Daardoor ontstond ook hongersnood en ziekte: volgens schattingen kwam 1/3 van de bevolking daardoor om het leven.

  1889 Na de dood van Keizer Johannes IV in de strijd tegen de Mahdisten (slag bij Matamma) kwam de Ras van de regio Shawa, Menelik, op de troon onder de naam Menelik II. Aangezien hij lange tijd had samengewerkt met de Italianen en door hen was gesteund in zijn strijd tegen het gezag van de keizer, leek niets een formeel bondgenootschap tussen Italië en Ethiopië meer in de weg te staan. Zo werd op 2 mei het verdrag van Wichale (Uccialli) gesloten. Het tweetalige document (Amhaars en Italiaans) was evenwel verwarrend: volgens de Italiaanse versie was Ethiopië voortaan een Italiaans protectoraat (een gebied dat geen zelfstandige buitenlandse politiek mocht voeren). Op 2 juni bezette Baldissera Keren (Cheren), zonder geweld. In november werd Baldissera vervangen door generaal Baldassare Orero (1832-1914), die in Zuid-Somalië het Italiaanse gezag snel had uitgebreid. Premier Francesco Crispi (1819-1901) wilde namelijk snel resultaten zien in Ethiopië en vond dat Baldissera te voorzichtig opereerde.
  1890 Op 5 januari werd de Italiaanse kolonie Eritrea gevormd. Dat was het begin van een eigen historische ontwikkeling van de kuststreek van Ethiopië langs de Rode Zee (Eritrea is genoemd naar het Griekse woord voor rood: erythros). De nieuwe kolonie kwam rechtstreeks onder toezicht van Crispi, maar werd bestuurd door een militaire gouverneur, bijgestaan door drie raadslieden. De inheemse bevolking had geen enkele invloed op het bestuur.

  1891 Op 24 maart sloten Italië en Engeland een grensovereenkomst waarbij Engeland de Italiaanse aanwezigheid in Oost-Afrika erkende. Op 8 december sloot Italië een verdrag met de zoon van Johannes IV, Mangasha (Ras van Tigray), omdat het niet mogelijk bleek om met Keizer Menelik II tot overeenstemming te komen. Deze nieuwe koers was ingeslagen door de Italiaanse Eerste Minister, Antonio Sarabba, Markies van Rudinì (1830-1906).
  1892 Op 18 februari werd generaal Oreste Baratieri (1841-1901) benoemd tot gouverneur van Eritrea.

  1893 In februari zei Keizer Menelik het verdrag van Wechale op. In reactie daarop begon Italië Ras Mangasha van Tigray te steunen met wapens en munitie, in de hoop het gezag van de Keizer te ondermijnen. Op 21 december versloeg kolonel Giuseppe Arimondi (1846-1896) bij het fort Agordat in Eritrea een leger van 10.000 gewapende "derwisjen" (plaatselijke guerrillastrijders).

1894 Op 17 juli werd Kassala, in de Soedan, geannexeerd na de verovering door de koloniale troepen onder bevel van generaal Baratieri.

  1895
De Italiaanse pogingen om Ras Mangasha voor hun zaak te winnen waren op niets uitgelopen. In januari deed Mangasha een inval in Eritrea, maar werd tot twee keer toe verslagen, eerst bij Koalit, later bij Senafé. Daarna trok de Ras zich terug in zijn rijk Tigray. In het Italiaanse kabinet was ook onenigheid ontstaan over de expansie in Ethiopië: minister van financiën Sidney Sonnino (1847-1922) weigerde meer geld beschikbaar te stellen voor de plaatselijke begroting. Premier Crispi waarschuwde Baratieri, met het oog op de aanstaande verkiezingen in Italië, om niet voorbij Adigrat Ethiopië verder in te trekken. Inmiddels was Menelik begonnen zich militair te versterken, gezien de Italiaanse territoriale ambities in Ethiopië. Hij kocht wapens van Frankrijk en Rusland. Op 3 december werd een Italiaanse voorpost bij de berg Amba Alagi (2600 man onder bevel van majoor Toselli) bijna geheel vernietigd door een leger van 30.000 Ethiopische soldaten. Het Italiaanse Huis van Afgevaardigden steunde echter de koloniale politiek (19 december).
  1896
In januari veroverde het Ethiopische leger de vesting Mekele. Op 21 februari werd generaal Baratieri vervangen als bevelhebber van de Italiaanse troepen in Afrika door Baldissera. Maar vier dagen later kreeg Baratieri, die zich in de frontlinie bevond, een telegram van premier Crispi, waarin stond dat Italië tot elk offer bereid moest zijn om de "eer van het leger" en het "prestige van de monarchie" te redden. Daarop besloot Baratieri tot de aanval. Op 1 maart werd een Italiaanse strijdmacht van 16.000 man bij Adwa verslagen door een Ethiopisch leger van 70.000 man. Meer dan 4000 Italianen en 2600 inheemse "askari's" vonden de dood. Duizenden anderen raakten krijgsgevangen en werden door de Ethiopiërs voor hun "verraad" gestraft met het afhakken van hun rechterhand en hun linkervoet. Aan Ethiopische zijde vielen 9000 doden. Premier Crispi trad af na de nederlaag. Bij het verdrag van Addis Abeba (26 october) erkende Italië de volledige onafhankelijkheid en soevereiniteit van Ethiopië. De definitieve grens tussen Eritrea en Ethiopië zou nader worden vastgesteld.

  1897 Negus (=koning) Menelik breidde zijn gezag uit over het grootste deel van de Ethiopische hoogvlakte door veldtochten onder leiding van edelen uit Shawa, onder wie Ras Makonnen (1852-1906, veroveraar van de Ogaden), Ras Darge (1825-1900) en Ras Walda Giyorgis (1851-1918). In maart werd de Italiaanse ontdekkingsreiziger Vittorio Bottegò (1860-1897) overvallen en gedood door een groep inwoners van Shawa.

  1898 Begin van de aanleg van een spoorweg van Addis Abeba naar Djibouti, in de gelijknamige Franse kolonie. De spoorweg werd met Frans kapitaal gebouwd.
  1899 Ras Mangasha, heerser van Tigray en met steun van de Engelsen leider van het plaatselijk verzet tegen Menelik II, werd verslagen. Opening van de telefoonlijn van Djibouti naar Addis Abeba.

  1900 Bij een grensverdrag met Italië en Engeland stond Ethiopië een deel van de provincie Tigray af aan het Italiaanse Eritrea.
  1901
Het Italiaanse gezantschap in Addis Abeba opende een kliniek voor gratis gezondheidszorg.
  1902 Een verdrag tussen Ethiopië, Italië en Engeland stelde de grenzen tussen Ethiopië, Eritrea, en de Engelse gebieden in de regio (Somaliland) verder vast. De spoorweg vanuit Djibouti bereikte Dire Dawa.
  1903 Ethiopië sloot een handelsverdrag met de V.S.

  1904 Opening van de telegraaflijn van Addis Abeba naar Asmara.
  1905 Met Duitsland sloot Ethiopië een handelsverdrag. In Addis Abeba werd de eerste elektrische verlichting in gebruik genomen. Ook verschenen er de eerste auto's op de weg.
  1906 Engeland, Frankrijk en Italië maakten afspraken over de verdeling van Ethiopië in invloedssferen. Ethiopische protesten hiertegen werden volkomen genegeerd.
  1907 Grensverdrag met Engeland (afbakening van de grenzen met Kenia en Oeganda). Enkele kleine Italiaanse expedities in het grensgebied met Somalië werden bij Bahallé vernietigd. Opening van de eerste Franse scholen in Addis Abeba en Harar.
  1908 Bij het grensverdrag met Italië stond Ethiopië grondgebied af aan Eritrea in ruil voor aanzienlijke financiële hulp.

  1909 Ras Tafari Makonnen (1892-1975), achterneef van Menelik, werd gouverneur van Sidamo. Het jaar daarop werd hij gouverneur van zijn geboortestreek Harar.

  1910 Keizerin Taytu (1853-1918), die sinds de ziekte van Keizer Menelik het land in feite had bestuurd en die al meer dan 25 jaar de drijvende kracht was geweest achter het keizerlijk bewind, werd door een paleisrevolutie gedwongen zich in een klooster terug te trekken.

  1911 De kleinzoon van Menelik, Lej Iyyasu (1896-1935), werd (hoewel pas 15 jaar oud) regent voor de zieke keizer. Binnen twee weken probeerde Ras Abaté de nieuwe machthebber omver te werpen.

  1912 Dankzij de bouw van een stuwdam met waterkrachtcentrale in de Aqaqi-rivier kon Addis Abeba worden voorzien van elektriciteit.
  1913 Dood van Menelik II. Hij werd opgevolgd door Lej Iyyasu, die echter niet tot keizer werd gekroond. Als snel ontstond grote commotie toen de nieuwe leider een volstrekt eigen buitenlandse politiek begon te voeren en toenadering zocht tot de Islamieten.

  1914 De goeverneur van Adwa en Aksum in Tigray, Gebre Selassie (1872-1930), verzette zich tegen de regering van Lej Iyyasu, en versloeg dankzij superieure bewapening van zijn troepen het keizerlijke leger in de slag bij Feres Meda (maart). Daarna vluchtte hij het land uit naar Eritrea.

  1915
Engeland en Frankrijk beloofden Italië in ruil voor deelneming aan de Wereldoorlog koloniale gebiedsuitbreiding in Afrika.
  1916
Na de nederlaag van de Entente-mogendheden in de Dardanellen tegen Turkije besloot Lej Iyyasu zich aan te sluiten bij de Centralen en maakte zich gereed om de Engelse kolonie Berbera aan te vallen. Een paleisrevolutie maakte echter een eind aan het bewind van deze leider. Nu werd zijn tante Zawditu (ca. 1876-1930), dochter van Menelik, keizerin. Op 27 october werden de troepen van Lej Iyyasu in de slag bij Zagale verslagen door generaal Habta-Giyorgis en Ras Tafari Makonnen.

  1917
Kroning van keizerin Zawditu. De spoorweg van Addis Abeba naar Djibouti werd in gebruik genomen.

  1918 Instelling van een "regentenraad" als regering in Ethiopië, met als leden keizerin Zawditu, Ras Tafari en generaal Habta-Giyorgis.
  1919 Een Ethiopische diplomatieke en handelsmissie bezocht Parijs en de V.S.
  1920 De Eritrese plaats Keren kreeg een spoorwegverbinding met Massawa. Daarmee was een belangrijk deel van het Eritrese binnenland goed ontsloten en toegankelijk gemaakt.

  1921 De voormalige heerser Lej Iyyasu, leider van een kleinschalige guerilla tegen het centrale gezag, werd in Tigray gevangen genomen en overgeleverd aan Keizerin Zawditu, die hem liet interneren.

  1922 Ras Tafari liet de eerste drukpersen voor kranten en staatsdocumenten in Ethiopië importeren.
  1923 Ethiopië (Abessinië) werd toegelaten als van de Volkenbond op voorwaarde dat het de slavernij zou afschaffen.
  1924 Ethiopië maakte een begin met de geleidelijke afschaffing van de slavernij. Ras Tafari bezocht Jeruzalem, Cairo en Parijs. De Franse regering weigerde Ras Tafari hulp bij het realiseren van een eigen Ethiopische toegang tot de zee. Bij zijn bezoek aan Zweden verzocht de regent Ras Tafari om technische hulp.

  1925
Italië en Engeland bespraken de mogelijkheden voor onderlinge samenwerking in Ethiopië, waarbij Engeland beloofde de Italiaanse machtspolitiek te steunen in ruil voor Italiaanse medewerking om bij de Ethiopische regering aan te dringen op de bouw van een stuwdam bij het T'ana-Meer.

1926

Vergezeld van de belangrijkste edelen van het land, de leiders van de afzonderlijke regio's, bezocht Ras Tafari Europa. De internationale conventie tot afschaffing van de slavernij werd niet ondertekend door Ethiopië.

1927

 Namens de Italiaanse koning bezocht Luigi Amedeo van Savoie, Hertog van de Abruzzen (1873-1933) Ethiopië, en legde de basis voor een "duurzame samenwerking" tussen Italië en Ethiopië.


1928
Ethiopië sloot met Italië voor de duur van 20 jaar een verdrag van "eeuwige vriendschap." Ethiopië kreeg daarbij een vrijhaven in Assab (Eritrea). Ook voor Italië was het verdrag voordelig, vanwege de kansen voor de Italiaanse handel en export. Ras Tafari, de regent, pleegde een staatsgreep.


1929

Een Belgische militaire missie arriveerde in Ethiopië. Deze adviseurs kregen de taak leger en politie te moderniseren en te reorganiseren. Ras Tafari klopte voor technische hulp bij voorkaar aan bij kleinere landen (zoals België en Zweden) waarvan Ethiopië minder te duchten had dan van de koloniale buren Engeland, Frankrijk en Italië.

  1930 Na de dood van keizerin Zawditu liet Ras Tafari zich kronen tot Keizer onder de naam Haile Selassie I. In maart werd de opstandige Ras Gugsa Wale (1877-1930) verslagen en gedood in een slag met het keizerlijke leger.
  1931 Op 16 juli voerde Haile Selassie een grondwet in. Het parlement zou worden samengesteld uit afgevaardigden die door de provinciale regeringen werden gekozen. De grondwet was maar een onderdeel van een breed opgezet plan om Ethiopië te moderniseren. Het eerste radiostation werd geopend, gebouwd door de Italiaanse firma Ansaldo.

  1932 De opstand van Ras Hailu Tekle Haymanot (1868-1951) van Gojjam, en schoonvader van Iyyasu, werd snel bedwongen.
  1933 Ethiopische afgevaardigden namen deel aan de economische conferentie die in Londen werd gehouden ter bespreking van de gevolgen van de wereldcrisis. Ras Desta Demtew (1892-1937), een vertrouweling van de keizer, bezocht Washington.

  1934 Bij de oase Welwel (Ualual), in het grensgebied met Italiaans Somaliland, vond een incident plaats tussen Italiaanse en Ethiopische militairen (december). Aan Ethiopische zijde vielen 100 doden. Dit incident gaf Italië de kans op een oorlog met Ethiopië aan te sturen. Zweedse instructeurs werden aangesteld aan de nieuwe militaire academie van Holata.

  1935 Het conflict tussen Italië en Ethiopië kon niet worden opgelost. In augustus beloofden Engeland en Frankrijk zich niet te verzetten tegen een Italiaanse machtsuitbreiding in Ethiopië. Op 3 october viel Italië vanuit de koloniën Somalië en Eritrea Ethiopië binnen met een strijdmacht van ongeveer 500.000 man. Binnen enkele weken veroverde het leger onder bevel van Generaal Emilio De Bono (1866-1944) de plaatsen Adigrat, Adwa, Aksum en Mekele. Hoewel de "internationale gemeenschap" diep verontwaardigd was over het Italiaanse optreden, Italië in de Volkenbond werd veroordeeld, en er een handelsboycot tegen Italië werd gelast, besloten Engeland en Frankrijk zich afzijdig te houden. Ook Duitsland liet Italië zijn gang gaan. Italië zei "te vechten voor de beschaving", ook al omdat volgens een rapport van de Volkenbond de slavernij in Ethiopië nog altijd niet was afgeschaft.
  1936

 In de eerste weken van april werd de Ethiopische tegenstand gebroken; op 5 mei bezette het Italiaanse leger de Ethiopische hoofdstad Addis Abeba. Enkele dagen daarvoor was Haile Selassie het land uit gevlucht via Palestina naar Londen. Op 9 mei verkondigde de Italiaanse Duce, Benito Mussolini (1883-1945), de oprichting van Italiaans Oost Afrika (Africa Orientale Italiana, AOI), met de Italiaanse koning Victor Emanuel III (1869-1947) als keizer en generaal Pietro Badoglio (1871-1956) als onderkoning. Al binnen twee weken werd hij vervangen door generaal Rodolfo Graziani (1882-1955). De verovering van Ethiopië was uiterst gewelddadig: met hun superieure luchtmacht bombardeerden de Italianen steden en dorpen, ook met gifgas. Meer dan 300.000 mensen verloren daarbij het leven. De dramatische oproep van Haile Selassie voor de Volkenbond in Genève, om het Italiaanse gezag over zijn rijk niet te erkennen, vond nauwelijks gehoor.

  1937 Op 19 februari ontsnapte onderkoning Graziani aan een moordaanslag in Addis Abeba. Duizenden personen werden vervolgens gearresteerd en wie een wapen op zak had, werd op staande voet doodgeschoten. De wraak voor de aanslag op de onderkoning kostte in totaal aan ongeveer 30.000 personen het leven. Addis Abeba werd deels platgebrand. Twee dagen later werd buiten de hoofdstad Ras Desta Demtew, een van de leiders van het verzet tegen de Italianen, gevangengenomen en kort daarop geëxecuteerd. De guerilla tegen de Italiaanse bezetting ging echter onverminderd door. Amedeo van Savoie, Hertog van Aosta (1898-1942) werd benoemd tot onderkonig.

  1938 In heel Ethiopië ging de strijd tegen de Italianen door. Vooral in Gojjam en Shawa nam de tegenstand hardnekkige vorm aan. De Italianen probeerden met verzoenende maatregelen de verzetsstrijders tot staking van de strijd te bewegen.
  1939 Doordat het verzet inmiddels stevig was verankerd, gold het Italiaanse gezag eigenlijk alleen nog maar in de steden en op en langs de belangrijkste verbindingswegen. In de rest van het land hadden de Italianen niets te vertellen.
  1940 In augustus viel Italië vanuit Italiaans Oost Afrika het gebied Berbera in Brits Somaliland binnen en veroverde deze kolonie binnen twee weken. In september vielen Italiaanse troepen vanuit het zuiden Egypte binnen.

  1941

 In januari werd Italiaans Oost Afrika door Britse troepen aangevallen vanuit de Anglo-Egyptische Soedan en vanuit Kenia. In februari en maart vond de grote slag bij Keren plaats, in Eritrea, waar de Italianen sterke weerstand boden. De slag veroorzaakte aan weerszijden meer dan 50.000 verliezen (doden en gewonden). Na twee maanden strijd gaf het garnizoen zich over. In april viel de hoofdstad Addis Abeba, in juni was het Italiaanse verzet gebroken, en tegen het einde van het jaar hadden Engelse en Commonwealth-troepen (o.a. uit Zuid-Afrika) en Ethiopische guerillastrijders de hele Italiaanse kolonie veroverd. Op 5 mei maakte Keizer Haile Selassie een triomfantelijke intocht in Addis Abeba.~~~ De oorlog en de Italiaanse bezetting hadden desastreuze gevolgen gehad: meer dan 750.000 mensen (10% van de bevolking) hadden het leven verloren. De veestapel was geruïneerd (5 miljoen stuks vee, 7 miljoen schapen en geiten, 1 miljoen paarden gedood). Meer dan een half miljoen gebouwen waren verwoest.
  1942 Na lange en moeizame onderhandelingen werd een verdrag met Engeland gesloten. De keizer weigerde gebied af te staan aan Kenia en andere Engelse koloniën ("als prijs voor de hulp tegen de Italianen"), maar moest wel toestaan dat de Engelsen als enigen zijn strijdkrachten opleidden, veel beginnende Ethiopische industrieën als oorlogsbuit ontmantelden en elders opbouwden, en een zeer grote rol bleven spelen in het binnenlands bestuur. In veel opzichten was Ethiopië nu een Engels protectoraat geworden. De slavernij werd echter definitief afgeschaft.

  1943 Met de Sovjet-Unie werden diplomatieke betrekkingen aangeknoopt, vooral om niet geheel van de "gunst" van de Engelsen afhankelijk te zijn. Een belangrijke revolte (de 'Woyyane') tegen het centraal gezag in de province Tigray werd onderdrukt.
  1944 Samen met enkele andere officieren werd de verzetsheld Belay Zelleqe terechtgesteld vanwege een samenzwering tegen de keizer.

  1945 Introductie van een eigen munt (de Ethiopische dollar). Tevens werd de Ethiopische landbouw- en handelsbank opgericht ter bevordering van investeringen in de landbouw. Met de oprichting van de nationale luchtvaartmaatschappij Ethiopian Airlines, die veel materieel, technici en piloten kon overnemen van de Amerikaanse maatschappij Trans World Airlines, maakte Ethiopië zich op dit gebied onafhankelijk.

  1946 De Engelse minister van buitenlandse zaken Ernest Bevin (1881-1951) stelde voor Ethiopië samen met Italiaanse en Brits Somaliland en met de Ogaden te verenigen tot één enkel trustgebied onder toezicht van de VN. Keizer Haile Selassie maakte overigens aanspraken op Italiaans Somaliland.

  1947 Bij het verdrag van Parijs dat een einde maakte aan de Tweede Wereldoorlog, moest Italië Eritrea afstaan. Daarmee kwam een einde aan een Italiaanse aanwezigheid aan de Rode Zee die 87 jaar had geduurd. Eerste grote staking van spoorwegpersoneel. In het kader van een groot Zweeds hulpprogramma bevonden zich bijna 250 Zweedse deskundigen en zendelingen in Ethiopië. Tot de komst van V.S. experts in 1952 gaf Zweden de meeste buitenlandse hulp.
  1948 Nadat de vier grote mogendheden (V.S., Sovjet-Unie, Engeland, Frankrijk) het niet eens hadden kunnen worden over de politieke toekomst van Eritrea, besloten zij de kwestie voor te leggen aan de Algemene vergadering van de VN.

  1949 Een Italiaans-Britse afspraak over Eritrea, waarbij het gebied zou worden verdeeld tussen Ethiopië en de Soedan, en waarbij de Italiaanse minderheid in Asmara en Massawa speciale rechten zou krijgen, bleek niet te realiseren. Daarop besloot de Algemene Vergadering van de VN een commissie te benoemen die het probleem moest oplossen. Wel kwam een einde aan de bezetting van Eritrea door Britse troepen, die sinds 1941 had geduurd, en waarbij het gebruik van het Engels sterk was gestimuleerd.

  1950 Na de dood van de laatste Koptische bisschop werd Basileos, de eerste Ethiopische bisschop benoemd. Bij het bezoek van de VN-onderzoekscommissie aan Asmara (februari) kwam het tot bloedige gevechten tussen voorstanders van een verdeling van het land en voorstanders van aansluiting bij Ethiopië. Italië besloot daarop de volledige onafhankelijkheid van Eritrea te ondersteunen.

  1951 In september sloot Ethiopië een verdrag van vriendschap en samenwerking met de V.S. Daarmee kwam tevens een einde aan de tot dat ogenblik sterke Engelse invloed in het land. Ethiopië stuurde een bataljon soldaten naar Korea om daar onder bevel van de VN te vechten tegen de inval van Chinese en Noordkoreaanse troepen.~~~ Keizer Haile Selassie ontsnapte aan een moordaanslag.

  1952

 Op 15 september werden Eritrea en Ethiopië samengevoegd tot een federatie onder Ethiopisch bestuur. Dat was conform een besluit van de VN genomen in 1950. De diplomatieke betrekkingen met Italië werden hersteld.
  1953 De eerste militaire missies uit de V.S. arriveerden in Ethiopië. De betrekkingen met Italië verslechterden nadat een poging om een akkoord te bereiken over de financiële afwikkeling van het vredesverdrag en de onafhankelijkheid was mislukt. Italië zou volgens het verdrag van Parijs 25 miljoen dollar "Wiedergutmachung" moeten betalen.

  1954 Bezoek van Haile Selassie aan de V.S.

  1955 Haile Selassie vaardigde de Herziene Grondwet uit. Volgens deze grondwetsherziening werd o.a. de rol van de Ethiopisch-Orthodoxe kerk in het staatsbestel nauwkeurig omschreven. Ook werd algemeen kiesrecht in gevoerd voor een Huis van Afgevaardigden. Wel bleef de keizer de bevoegdheid houden om alle belangrijke politieke en kerkelijke benoemingen zelf te doen.

  1956 Bij het verdrag van Addis Abeba zegde Italië ruim 16 miljoen dollar aan technische hulp toe, deels ook ter compensatie van de verovering en de bezetting door Italië (1935-41).
  1957 Invoering van het eerste vijfjarenplan voor de economische ontwikkeling. Dit plan was grotendeels ontworpen door Joegoslavische deskundigen.
  1958 De VN besloten om in Addis Abeba de zetel te vestigen van de Economische Commissie voor Afrika, een regionale "denktank" van de VN.

  1959 Bezoek van Haile Selassie aan de Sovjet-Unie. De keizer deed zijn best om met de leidende mogendheden in de wereld en de aanvoerders van de twee blokken op goede voet te staan. Via een verdrag met Frankrijk kreeg Ethiopië een vrijhandelszone in de haven van Djibouti. De spoorlijn van Addis Abeba naar Djibouti werd onder Ethiopisch toezicht geplaatst.

  1960

 De hervormingsgezinde provinciale goeverneur Germame Neway (1924-1960) en zijn broer generaal Mengistu Neway (1916-1961), chef van de keizerlijke lijfwacht, pleegden een staatsgreep tijdens de reis van Haile Selassie naar West-Afrika en Brazilië. De staatsgreep mislukte doordat het geregelde leger ingreep. Germame Neway pleegde zelfmoord. Addis Abeba werd door de luchtmacht gebombardeerd. Honderden mensen, onder wie tal van politici, werden gedood.~~~ Ingebruikneming van de Koka-stuwdam in de Awash-rivier, waarmee het land een belangrijke bron van elektriciteit verwierf.~~~ Bij de Olympische Spelen in Rome won Abebe Biqila (1932-1973) de marathon (op blote voeten). Hij was daarmee de eerste Afrikaanse atleet die een Olympische titel won.

  1961 Oprichting van de Universiteit van Addis Abeba. Mislukking van een samenzwering tegen de keizer. Generaal Neway werd terechtgesteld voor zijn aandeel in de staatsgreep van 1960. Ruim 3000 man Ethiopische militairen (leger en luchtmacht) namen deel aan de VN-actie in de Congo.

  1962 Een nieuwe samenzwering tegen Haile Selassie mislukte.
  1963 In Addis Abeba werd de zetel gevestigd van de Organisatie van Afrikaanse Eenheid.~~~ In de zuidelijke regio Bale brak een boerenopstand uit die tot 1970 onrust veroorzaakte.
  1964 Na de mislukking van enkele eerdere pogingen tot landhervorming, probeerde de keizer opnieuw om de bezitsverhoudingen op het platteland te veranderen. Uiteindelijk was ook hij doordrongen van het belang van een dergelijke hervorming om de maatschappij (en daarmee ook zijn eigen bewind) een stabielere basis te geven. Voor de vierde keer in korte tijd mislukte een poging om het bewind van Keizer Haile Selassie omver te werpen.
  1965 De sociale en politieke hervormingen bepleitende studentenbeweging aan de Haile Selassie I Universiteit lanceerde de slogan "Het land aan degenen die het bewerken!" (tegen het zeer ongelijke grondbezit). Dit werd een dominant thema in de revolutie van na 1974.

  1966 Nadat in november enkele bommen waren ontploft in de straten van Addis Abeba, kwam een samenzwering aan het licht door legerofficieren. Verschillende officieren werden daarop gearresteerd. In Assab werd de olieraffinaderij in gebruik genomen, die geheel door Sovjet-technici was gebouwd.

  1967 De onrust onder de studenten van de Haile-Selassie-Universiteit in Addis Abeba nam sterk toe en leidde tot studentenstakingen en confrontaties met de politie. Ethiopische studenten in het buitenland (Parijs, Moskou, Washington DC, enz.) begonnen ook te demonstreren voor de Ethiopische ambassades. Keizer Haile Selassie bracht een tweede staatsbezoek aan de Sovjet-Unie.
  1968 Twee officieren die schuldig waren bevonden aan een samenzwering tegen de keizer in 1966 werden ter dood veroordeeld.~~~ Er ontstond een grote opstand onder de boerenbevolking van de provincie Gojjam, die met geweld werd onderdrukt.
  1969 In december liet de keizer de Haile-Selassie-Universiteit in Addis Abeba sluiten na ernstige rellen, waarbij de voorzitter van de studentenbond, Abebe Telahun Gezaw werd vermoord. De politie schoot met scherp op studenten die voor hervormingen demonstreerden. In november kwam een nieuwe samenzwering aan het licht, ditmaal geleid door Takle Wolde-Hawaryat, een jeugdvriend van de keizer.

  1970 Als gevolg van een ernstige droogte en een daardoor veroorzaakte hongersnood kwamen ongeveer 200.000 personen om het leven.
  1971 Bij het bezoek van Keizer Haile Selassie aan Peking werden de diplomatieke betrekkingen met China geopend. China beloofde hulp bij de aanleg van een weg van Waldiya naar Woreta (300 km. door onherbergzaam terrein). De weg werd in de jaren 80 in gebruik genomen.
  1972 Als reactie op aanhoudende studentenprotesten liet de regering ca. 1000 studenten naar werkkampen op het platteland sturen.
  1973 Als gevolg van de mondiale oliecrisis ontstond grote onrust in het land. Een misoogst door droogte leidde opnieuw tot ernstige voedselproblemen. Her en der braken opstanden uit onder legereenheden, die namens de streken waar ze waren gelegerd, economische en bestuurlijke hervormingen eisten. Op 13 april wees de keizer zijn 57-jarige, deels verlamde zoon Asfa Wassan aan als troonopvolger.

  1974 Keizer Haile Selassie werd door een staatsgreep van rebellerende officieren afgezet. De grondwet van 1955 werd op 12 september buiten werking gesteld en afgeschaft. Het land werd nu bestuurd door de Derg, een militaire junta waar kolonel Mengistu Haile Mariam (*1935) al snel de centrale positie verwierf. Het militaire regime begon in december met de radikale hervorming van de maatschappij en de staat: de banken, de industrie, de handelsfirma's en de verzekeringsmaatschappijen werden genationaliseerd. Een grote campagne werd op touw gezet om de bevolking te leren lezen en schrijven. Ongeveer 60.000 studenten en leraren namen daaraan deel. Door de hongersnood kwamen honderdduizenden mensen om het leven.
  1975 Op 17 maart verkondigde de militaire regering het einde van het keizerrijk, omdat het onverenigbaar was met een socialistisch Ethiopië. De eerste leider van het militaire regime, generaal Aman Mikael Andom (een Eritreër) werd op 22 november vermoord. Kort daarop werden 29 andere officieren en 30 burgers zonder vorm van proces terechtgesteld, om de fictieve reden dat ze tegen het nieuwe bewind zouden hebben samengezworen. In maart werden alle landbouwgronden genationaliseerd en werd een begin gemaakt met de collectivisatie. In Eritrea laaide de strijd op tegen de Eritrese afscheidingsbeweging. In februari brak in Asmara een open oorlog uit tussen het Ethiopische leger en de rebellen.

  1976 Kolonel Mengistu zocht toenadering tot de Sovjet-Unie. De regering in Moskou ging gretig in op deze kans om invloed te verwerven in de Rode Zee en in de Hoorn van Afrika.

  1977 Kolonel Mengistu vermoordde zijn rivalen: in februari was dat generaal Teferi Bante, in november kolonel Atnafu Abate. Hierna greep hij als feitelijk alleenheerser de macht. In juni werd de Franse kolonie Afar- en Issa-Land (Somaliland) onafhankelijk onder de naam Djibouti. In het oosten van het land laaide de strijd op tegen het "Bevrijdingsfront van West-Somalië", dat werd gesteund door de regering van Somalië en door enkele Westerse staten.

  1978 De troepen van het Bevrijdingsfront van West-Somalië en van Somalië waren doorgedrongen tot Harar, maar werden vervolgens teruggedreven door het Ethiopische leger, dat werd gesteund door duizenden Cubaanse hulptroepen en dat van de Sovjet-Unie grootscheepse militaire hulp had gekregen.~~~ In Ethiopië zelf rekende de regering gewelddadig af met de links-revolutionaire oppositiebewegingen als de MEISON en vooral de EPRP (waarvan in de periode 1977-78 tienduizenden aanhangers werden vermoord).
  1979 Begin van een grote nationale alfabetiseringscampagne.
  1980 Oprichting door het regime van loyale 'massabewegingen' als de Ethiopische Jeugdassociatie en de Ethiopische Vrouwenassociatie.
  1981 Ethiopië kondigde een socialistisch tienjaren-plan voor investeringen aan, om internationale hulp te verkrijgen. Dit had weinig succes.
  1982 Na juli laaide de oorlog met Somalië om de Ogaden weer op. Sinds october werden meer dan een miljoen inwoners van de noordelijke provincies Tigre en Wollo bedreigd door een hongersnood als gevolg van een lang aanhoudende droogte, waardoor de oogst geheel was mislukt. Begin van de 'Rode Ster'-campagne, een groot militair offensief tegen de opstandelingenbeweging in Eritrea dat uiteindelijk niet succesvol zou zijn.
  1983 De VN en de FAO stuurden voedselhulp naar de met hongersnood bedreigde gebieden in het noorden van het land.
  1984 In november begon een geheime evacuatie van ongeveer 16.000 Falasja's (Ethiopische Joden) via de Soedan naar Israël. De operatie werd uitgevoerd door de V.S. en Israël en werd in januari 1985 beëindigd.~~~ Oprichting van de socialistische eenheidspartij, de Ethiopische Arbeiderspartij: Workers' Party of Ethiopia (WPE). Tegelijkertijd nam de hongersnood catastrofale vormen aan.

  1985 Begin van de werkzaamheden van een nationaal 'Instituut voor de Studie der Ethiopische Nationaliteiten', een politiek instituut rechtstreeks verantwoordelijk aan de Partij en aan regeringsleider Mengistu. De hongersnood duurde voort, en het totale aantal slachtoffers liep in de honderdduizenden.
  1986 De WPE stelde een commissie in die de nieuwe grondwet van de toekomstige "Democratische Volksrepubliek Ethiopië" moest voorbereiden. De grondwet werd later in het jaar voorgelegd aan het Centrale Partijcomité van de WPE.
  1987 Nadat in februari de nieuwe grondwet per referendum was aangenomen, werden in juni algemene verkiezingen gehouden voor de nationale assemblee (Shengo), die vervolgens in september de Democratische Volksrepubliek Ethiopië proclameerde. De Derg werd afgeschaft en overste Mengistu werd tot president benoemd.

  1988 Na meer dan tien jaar oorlog sloot Ethiopië een vredesverdrag met Somalië.
  1989 Legerofficieren die in Eritrea waren gestationeerd probeerden met een staatsgreep het regime van Mengistu omver te werpen (mei), maar de poging mislukte. De daders werden geëxecuteerd of op een andere manier wreed gestraft. In november werden de diplomatieke betrekkingen met Israël hersteld. In ruil voor de gewenste militaire steun eiste Israël de vrijlating van de laatste nog achtergebleven Falasja's.

  1990 De regering verloor steeds meer terrein in de strijd tegen de noordelijke bevrijdingsbewegingen EPLF en TPLF.

  1991 In mei veroverde het Ethiopische Revolutionair-Democratische-Volksfront (met als kern de TPLF) Addis Abeba en verdreef president Mengistu. In juli vormde Meles Zenawi (*1955) een voorlopige regering. Het Volksfront voor de Bevrijding van Eritrea veroverde Asmara en Assab. In december besloot de regering om het land op te delen in 14 "autonome gebieden" (en Eritrea in principe zelfstandigheid te geven). Alleen defensie, buitenlandse zaken en algemene en economische zaken bleven in handen van de centrale regering. Na een verdrag met de Soedan keerden 250.000 Ethiopische vluchtelingen naar hun vaderland terug.

  1992 Bij de locale verkiezingen van juni behaalde de EPRDF een grote overwinning, hoewel verschillende partijen, waaronder de AAPO, de SEPDC en het OLF, de verkiezingen boycotten.~~~ De atlete Derartu Tulu (*1969) won de 10.000 meter op de Olympische Spelen in Barcelona en was daarmee de eerste Afrikaanse die een Olympische gouden medaille won.

  1993

 ETHIOPIE Op 30 juli sloten Ethiopië en Eritrea een verdrag voor verregaande samenwerking op allerlei gebied (economisch, politiek, maatschappelijk). ERITREA Na een referendum waarin 98,8% van de kiezers voor onafhankelijkheid stemde, scheidde Eritrea zich op 24 mei definitief af van Ethiopië. Isayas Afewerki (*1946), Secretaris-Generaal van de EPLF, werd president. Afewerki benoemde een raad van state van 24 leden (half christelijk, half moslim).~~~ Er zijn belangrijke verschillen met Ethiopië: Eritrea is voor de helft Christelijk, voor de andere helft moslim. De helft van de bevolking spreekt Tigrinja, een taal die maar door 6% van de Ethiopische bevolking wordt gesproken.
  1994 ETHIOPIE Op 8 december kreeg Ethiopië een nieuwe grondwet, waarbij het land een federale republiek werd. De verschillende deelstaten kregen zelfs het recht zich na een referendum af te scheiden indien zij dit wilden, zoals Eritrea dat al eerder had gedaan. Er kwam een parlement bestaande uit twee kamers. Ook werd de nieuwe functie van Minister-president in het leven geroepen. Op 13 december begon een groot proces tegen topleden van het vroegere militaire regime, onder wie ex-president Mengistu. De aanklacht omvatte genocide, "misdaden tegen de menselijkheid" en marteling.

ERITREA President Afewerki consolideerde zijn macht. De EPLF werd omgevormd tot een politieke partij, de PFDJ (People's Front for Democracy and Justice).~~~ De betrekkingen met de Soedan werden verbroken vanwege de steun die dit buurland bood aan een groep fanatieke moslims die een gewapend verzet tegen de regering wilden beginnen.
  1995 ETHIOPIE Bij de eerste algemene verkiezingen sinds 1991 won de EPRDF 90% van de stemmen. Volgens de oppositie was er op grote schaal gefraudeerd.~~~ De handel met Eritrea werd bevorderd door de wederzijdse afschaffing van een groot aantal invoerrechten. ERITREA In ging de speciale civiele dienstplicht voor jongeren van start. Vanwege hun verzet hiertegen werd de Jehovah's getuigen het burgerrecht afgenomen. Het land werd bestuurlijk heringedeeld in zes districten.~~~ Van de betrekkingen met de buurlanden waren alleen die met Ethiopië goed. De relatie met de Soedan werd snel slechter. President Afewerki beloofde zelfs hulp aan wie zou proberen de Soedanese regering omver te werpen. In december bezetten Eritrese troepen na driedaagse oorlog met Jemen het eiland groot Hanisj, in de Rode Zee.

  1996 ETHIOPIE Tamrat Layne, vice-premier en Minister van Defensie in de Ethiopische regering, werd uit zijn functie gezet wegens een groot corruptieschandaal. Er werd een moordaanslag gepleegde op de minister van Transport en Communicatie Abdulmajid Hussein.~~~ Een vliegtuig van de nationale vliegmaatschappij Ethiopian Airlines stortte neer na een kaping: 123 doden.

 ERITREA Ook met Djibouti liepen de spanningen over de gemeenschappelijle grens hoog op. Het geschil dreigde te ontaarden in een oorlog.
  1997 ETHIOPIE Ethiopië's Commissie voor Rampenpreventie deed een beroep op internationale voedselhulp voor 3,4 miljoen mensen met het oog op een komende droogte en dreigend falen van de oogst.~~~ De betrekkingen met Eritrea werden allengs slechter toen Ethiopië in het het handelsverkeer betaling eiste in harde valuta. Ethiopië verklaarde alle in omloop zijnde bankbiljetten als ongeldig en voerde nieuwe in.~~~ De grote vakbond CETU werd onder toezicht van de regering gesteld.

ERITREA Eritrea verving de Ethiopische birr vervangen door een eigen munteenheid (de naqfa).~~~ Eritrese troepen namen deel aan een Afrikaanse strijdmacht die de vrede moest herstellen en bewaren langs de oostelijke grens van Zaïre/Kongo in het gebied van de grote meren.
  1998 ETHIOPIE Op 6 mei ontaardde een grensgeschil met Eritrea in een open oorlog, toen Eritrese troepen delen van de provincie Tigray bezetten. De Eritrese luchtmacht bombardeerde de stad Mekele. De Eritreërs beweerden dat het bezette gebied oorspronkelijk een deel was geweest van de Italiaanse kolonie Eritrea, maar de Ethiopiërs zeiden dat het gebied hoorde bij de provincie Tigray. Na anderhalve maand oorlog stelden onderhandelaars van de OAU (Otganisatie van Afrikaanse Eenheid) een wapenstilstand voor. Eritrea verwierp echter verdere internationale bemiddeling.

 ERITREA In mei deed het Eritrese leger een inval in Ethiopië en bezette flinke stukken grondgebied, zogenaamd om de grens te corrigeren (bij Badme, Zalambessa en Bure). Als represaille voor het Eritrese luchtbombardement op Mekele, voerden Ethiopische vliegtuigen een aanval uit op de Eritrese hoofdstad Asmara.
  1999 ETHIOPIE Het land verdreef na een grote veldslag in februari het Eritrese leger uit het Badme-gebied. De Ethiopische verliezen (15.000 man) waren hoog omdat de Ethiopische commandanten opdracht gaven tot massale stormaanvallen, waarbij veel soldaten door vijandelijk mitrailleurvuur werden neergemaaid.

 ERITREA Na het verlies van het gebied dat het Eritrese leger in 1998 had bezet, bleek de Eritrese regering bereid tot onderhandelen onder bepaaldevoorwaarden (februari). De Ethiopiërs wilden echter nu niet meer onderhandelen en zetten de strijd voort (maart-juni) met luchtaanvallen op Eritrese frontlinies en installaties.

  2000
 ETHIOPIE Na acht maanden van diplomatieke stagnatie openden de Ethiopiërs in mei een verwoestend offensief, met name in westelijk Eritrea. In drie weken tijd werden grote delen van het land bezet tot en met de steden Barentu en Senafe. In juni volgde een wapenstilstand en in december een vredesovereenkomst (Nog geen vredesverdrag). ERITREA Het land werkte door aan de bouw van een groot loopgraven- en bunkersysteem ter verdediging van het land, in de hoop een Ethiopisch offensief te weerstaan. Diplomatiek kwam er geen aanbod tot terugkeer naar de status quo van voor mei 1998. In het mei-offensief verloor Eritrea tienduizenden soldaten. Het Eritrese leger stortte in en trok zich ver terug. Evenals bij eerdere gevechtsrondes was ook de materiële en ecologische schade groot.
  2001 ETHIOPIE Begin 2001 was de 4200 personen tellende UNMEE-vredesmacht operationeel in de 25 km.-brede veiligheidszone tussen Ethiopië en Eritrea (die voornamelijk op Eritrees grondgebied lag). De dominante Ethiopische regeringspartij TPLF (binnen het EPRDF) toonde een ernstige scheuring, geleid door mensen die het binnen- en buitenlands beleid van premier Meles Zenawi afwezen. De dissidenten werden van hun functies beroofd en uit de partij gezet. Een aantal werd gearresteerd. In oktober trad de Ethiopische president, Dr Negaso Gidada, na vervulling van zijn ambtstermijn af en werd vervangen door de veteraan Girma Wolde-Giorgis, algemeen gezien als een zwakke figuur. In april liep een vreedzame studentendemonstratie in Addis Ababa uit de hand door hard optreden van de politie en mondde uit in een straatrevolte van werkloze jeugd en scholieren. Bij de rellen vielen 43 doden. Honderden studenten vluchtten, de universiteit werd gesloten. Ook andere universiteiten, in Jimma, Awasa en Meqele, waren onrustig. Evenals Eritrea bleef Ethiopië lijden onder voedseltekorten, droogte, en voortschrijdende ecologische crisis. ERITREA Het bewind van president Isayas Afeworqi kwam na het verliezen van de oorlog onder zware binnenlandse druk te staan. Binnen de regerende (en enig toegestane) partij PFDJ kwam het tot een splitsing. Ook hier werden de meeste dissidenten (vroegere medestrijders van Isayas in het EPLF) uit de partij gezet en gearresteerd, waarna rechtszaken tegen hen werden voorbereid. De algemene verkiezingen, eerder aangekondigd voor december 2001, werden niet gehouden. President Isayas negeert alle kritiek en trok nog meer macht naar zich toe. In oktober werden alle privé-kranten en weekbladen verboden.